Profilaktyka weterynaryjna chorób układu moczowego nie jest łatwa i wymaga ścisłej współpracy właściciela zwierzęcia z lekarzem. Przede wszystkim należy regularnie wykonywać badania moczu, gdyż m.in. na ich podstawie możliwe jest szybkie wprowadzenie odpowiedniego leczenia. Im wcześniej wykryjemy problemy w układzie moczowym, tym skuteczniej będziemy mogli je leczyć.

W numerze wrześniowym wywiad z dr Agnieszką Neska-Suszyńską.

Jakie problemy z dolnymi drogami moczowymi najczęściej występują u kotów?
Do najczęściej spotykanych chorób należą kamice układu moczowego oraz zapalania dolnych dróg moczowych. Zazwyczaj oba te problemy występują równocześnie. Właściciele tych zwierząt dosyć szybko reagują i zgłaszają się do lekarza weterynarii, ponieważ koty bardzo wyraźnie manifestuje problem w oddawaniu moczu. Koty załatwiają się poza kuwetą lub spędzają w niej bardzo dużo czasu - z miernym efektem. Poza tym odczuwają olbrzymi dyskomfort w czasie oddawania moczu, w przypadku zapalenia cewki moczowej lub pęcherza występuję u nich silne parcie na mocz, czasem mylone prze właścicieli z zaparciem. Mimo, że kot spędza w kuwecie  cały dzień, ilość oddanego moczu jest niewielka. W ciężkich przypadkach kamień może doprowadzić do niedrożności dolnych dróg moczowych, i najczęściej zatyka cewkę moczową. W takiej sytuacji niezbędna jest natychmiastowa interwencja lekarza, bo jest to stan zagrażający życiu kota. W przypadku braku szybkiego udzielenia pomocy, może dojść do pęknięcia pęcherza moczowego, wstrząsu, i ostatecznie, do śmierci naszego ulubieńca.
Choroby dolnych dróg moczowych najczęściej spotykane są u zwierzą powyżej 5 roku życia, ale mogą dotknąć kota w każdym wieku.
Jeszcze kilka lat temu kamica układu moczowego była prawdziwą plagą (zwłaszcza wśród kastrowanych kocurów), a obecnie dzięki znacznie wyższej świadomości właścicieli oraz powszechnemu dostępowi do odpowiednich karm problem ten występuje nieco rzadziej.
Podstawą profilaktyki chorób dolnych dróg moczowych u kotów jest wykonywanie badania moczu. Jest to badanie nieinwazyjne, a dostarcza bardzo wielu informacji nie tylko o stanie dolnych dróg moczowych, ale również o stanie nerek a nawet wątroby.

Na co powinien zwrócić uwagę właściciel kota ze skłonnościami do chorób nerek?
Właściwie każdy kot, który ukończył 7 rok życia znajduje się w grupie podwyższonego ryzyka po względem możliwości wystąpienia niewydolności nerek.
Niewydolność nerek dzielimy na 2 podstawowe grupy : przewlekłą niewydolność nerek (PNN) oraz ostre uszkodzenie nerek (OUN). W zależności od rodzaju niewydolności obserwujemy inne objawy kliniczne. PNN z reguły dotyczy zwierząt starszych, a pierwsze objawy kliniczne często są mało charakterystyczne. Czasem jest to lekka utrata masy ciała, zmniejszona aktywność, ospałość zwierzęcia, sporadyczne wymioty. Zazwyczaj nie jest to nic tak niepokojącego co skłaniałoby właściciela do wizyty u lekarza weterynarii. W miarę pogłębiania się choroby objawy są bardziej wyrażone: zwiększone pragnienie, częste wymioty, brak apetytu. Dodatkowo kot zaniedbuje codzienną toaletę, przestaje się myć, futerko jest pozlepiane, czasem wygląda jak „przetłuszczone”.
Ponieważ, uchwytne dla właściciela objawy choroby występują, gdy problem jest już zaawansowany, zachęcam właścicieli zwierząt do wykonywania profilaktycznych badań krwi oraz moczu u zwierząt, które ukończyły 7 rok życia.  Badanie moczu powinno być wykonywane co 6 miesięcy, natomiast badanie krwi przynajmniej raz w roku.
Natomiast OUN może dotknąć kota w każdym wieku, np. na skutek zjedzenia przez zwierzę środków chemicznych, niektórych roślin o działaniu uszkadzającym nerki, lub po lekach. Ostre uszkodzenie nerek może również wystąpić po narkozie, wypadku komunikacyjnym lub w przebiegu niektórych chorób, takich jak zapalenie trzustki, czy trwająca dłuższy czas niedrożność cewki moczowej.  W takiej sytuacji stan kota jest najczęściej bardzo ciężki i może zakończyć się tragicznie. Jeżeli uda się opanować sytuację, to możliwy jest całkowity powrót do zdrowia, co nie nastąpi nigdy przypadku przewlekłej niewydolności nerek.

Na czym polega profilaktyka chorób dolnych dróg moczowych?
Przede wszystkim trzeba regularnie wykonywać badania moczu. Ponadto, należy zadbać by kot nie miał sytuacji stresujących. Jest to niezwykle istotne gdyż u kotów często spotyka się idiopatyczne zapalenie pęcherza, w etiologii którego, stres zdaje się odgrywać główną rolę. Kolejną rzeczą na którą trzeba zwrócić uwagę to zapewnienie odpowiedniej ilości kuwet, jest to istotne w przypadku posiadania większej liczby kotów. Często nasi podopieczni piją małe ilości wody, a dodatkowo na co dzień żywieni są suchą karmą. W takiej sytuacji mocz kota jest bardzo mocno zagęszczony, co sprzyja powstawaniu kamieni. Dlatego jednym z elementów profilaktyki jest zachęcenie kota do picia większej ilości płynów. Zalecana jest wtedy zmiana karmy z suchej na mokrą.
Kolejnym elementem profilaktyki jest zapewnienie ruchu naszemu podopiecznemu, dzięki temu kot nie będzie przybierał na wadze. Nadwaga jest ważnym czynnikiem, który sprzyja zakażeniom dróg moczowych. Wiąże się to z upośledzonym metabolizmem u zwierząt otyłych. Dodatkowo takie zwierzęta bardzo często mają problemy z utrzymaniem należytej higieny, co z kolei sprzyja zakażeniom układu moczowego.
Pamiętajmy, że również stan uzębienia u naszego pupila, rzutuje na powstanie infekcji dróg moczowych.

Czy kot powinien być na specjalnej diecie? 
Kot z chorobą dróg moczowych powinien być na specjalnej diecie dobranej indywidualnie do jego potrzeb i rodzaju choroby, która u niego występuje. Przykładowo zwierzę, u którego stwierdzone zostaną kamienie struwitowe, powinno być żywione karmą zakwaszającą mocz. U kota ze szczawianami - wprost przeciwnie - zastosujemy dietę, która alkalizuje mocz. Często do tych karm dodawane są substancje dzięki którym kot pobiera większą ilość płynów. U zwierząt otyłych niezbędne jest wprowadzenie karmy odchudzającej. Obecnie, dla takich kotów dostępne są karmy, które mają obniżoną kaloryczność, a dodatkowo zakwaszają mocz.
Co do witamin i mikroelementów to należy zachować umiar, gdyż większość karm leczniczych jest prawidłowo zbilansowana, co znaczy że nie jest wymagana dodatkowa suplementacja. Czasem dodatkowe podawanie mikroelementów może być nawet szkodliwe, i wzmagać powstawanie kamieni. W karmach leczniczych zawartość mikroelementów celowo jest niższa.

 

« poprzednia		następna »